Ölüm & Hayat

Ben ki senin gerçek yüzün; ölüm! 
Sana daha da yaklaşırım gün be gün. 

Elbet maskeni düşürür sırat, 
Ben varsam, sen niye varsın hayat ?

Ben ki senin hayal gücün; hayat!
Hep kendime sarılırım sana inat. 
Doğru elbet yüzleşiriz birgün, 
Peki ben yoksam, sen kimsin ölüm ?

Istanbul Gibisin

Istanbul gibisin
Karmasik..
Kesfedilmeyi bekleyen..
Kesfedildikce guzellikleri ortaya cikan..

Istanbul gibisin..
Gizemli..
Kendini anlatmayan,,
Derinliklerine inilmesini bekleyip mesafe katettikce buyuleyen..

Istanbul gibisin..
Sonbaharinda huzun, agactan dusen bir yaprakla birlikte..
Kisin soguk ve ayaz delicesine..
Ama ardindan eksik olmayan baharinla..

Istanbul gibisin..
Hergun yeniden asik olunan..
Baktigin yere defalarca bakmana ragmen
Seni bastan cikaran..

Istanbul gibisin..
Aci verirsin kimi zaman
Acini hissetmek bile kopartmaz seni..
Sikica baglar limanina..

Ve Istanbul`sun sen..
Dort mevsimsin..
Vapur`da besledigim martisin..
Salacak`dan seyrettigim..
Bazen bogazda batan gemim , kiyiya vuran umudum
Bazense bulutlarin uzerinde martim..
Ama o kadar Istanbul`sun ki sen ,
Mumkun degil senden ayri kalmak..
Zulumdur yuzune hasret kalmak..